အိန္ဒိယနိုင်ငံတွင် နေထိုင်နေသော ရိုဟင်ဂျာဒုက္ခသည် ထောင်ပေါင်းများစွာသည် တရားဝင်ဒုက္ခသည်အဆင့်အတန်း မရှိခြင်းကြောင့် စီးပွားရေးအခက်အခဲများနှင့် ဥပဒေရေးရာ မသေချာမှုများအတွင်း ပိတ်မိနေကြသည်။
လူ့အခွင့်အရေး လှုပ်ရှားသူများက ယင်းအခြေအနေသည် မြန်မာနိုင်ငံ ရခိုင်ပြည်နယ်တွင် ရိုဟင်ဂျာများအပေါ် ပြုလုပ်ခဲ့သော စနစ်တကျ ဖိနှိပ်မှုများကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် ရှည်လျားသော ဒုက္ခသည်ပြဿနာကို ဒေသအဆင့်တွင် ဖြေရှင်းရန် မအောင်မြင်သေးကြောင်း ပြသနေသည်ဟု ဆိုသည်။
အိန္ဒိယနိုင်ငံတွင် ရိုဟင်ဂျာဒုက္ခသည် ခန့်မှန်းအားဖြင့် ၄၀,၀၀၀ ခန့် နေထိုင်နေကြပြီး အများစုသည် နယူးဒေလီ (New Delhi)၊ ဟိုက်ဒရာဘတ် (Hyderabad) နှင့် ဂျမူး(Jammu) စသည့် မြို့ကြီးများအနီးရှိ အလွတ်တန်းအခြေချနေထိုင်ရာများတွင် နေထိုင်ကြသည်။
အိန္ဒိယရှိ လွတ်လပ်သော သတင်းမီဒီယာ – မက်တူး မီဒီယာ (Maktoob Media) ၏ ဖော်ပြချက်များအရ ရိုဟင်ဂျာများက တရားဝင် အထောက်အထားစာရွက်စာတမ်း မရှိခြင်းကြောင့် အိန္ဒိယနိုင်ငံ၏ တရားဝင်စီးပွားရေးစနစ်အတွင်း ဝင်ရောက်လုပ်ကိုင်နိုင်ခြင်း မရှိကြောင်း ပြောကြားကြသည်။
အလုပ်အကိုင်နှင့် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းအတွက် တားဆီးမှုများ
ဒေလီမြို့ ရှာဟင် ဘာ့က် (Shaheen Bagh) ဒေသတွင် နေထိုင်သော အသက် ၃၃ နှစ်အရွယ် ရိုဟင်ဂျာ ဆိုဟေးလ် ခါန်း (Sohail Khan) သည် စိတ်ပညာဘာသာရပ်ကို လေ့လာခဲ့ပြီး ပရော်ဖက်ရှင်နယ်အလုပ်တစ်ခု ရရှိရန် မျှော်လင့်ခဲ့သည်။ သို့သော် အလုပ်အကိုင် ရရှိရန် အခက်အခဲများကြောင့် ယခုအခါ လက်မှုပစ္စည်း အရောင်းလုပ်ငန်းငယ်ဖြင့် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ပြုလုပ်နေသည်။
ရိုဟင်ဂျာများအများစုကဲ့သို့ပင် အစိုးရမှ ထုတ်ပေးသော အထောက်အထားစာရွက်စာတမ်း မရှိပါက အလုပ်ရှင်များက အလုပ်လျှောက်လွှာများကို ငြင်းပယ်လေ့ရှိကြောင်း သူက ပြောသည်။
အိန္ဒိယနိုင်ငံတွင် ဒုက္ခသည်ဆိုင်ရာ အမျိုးသားဥပဒေ မရှိသည့်အပြင် ၁၉၅၁ ခုနှစ် ဒုက္ခသည်များဆိုင်ရာ ကွန်ဗင်းရှင်း (1951 Refugee Convention) ကိုလည်း လက်မှတ်ရေးထိုးထားသော နိုင်ငံ မဟုတ်ပါ။
ထို့ကြောင့် ရိုဟင်ဂျာဒုက္ခသည်များသည် အများအားဖြင့် ကုလသမဂ္ဂ ဒုက္ခသည်များဆိုင်ရာ မဟာမင်းကြီး (United Nations High Commissioner for Refugees (UNHCR) မှ ထုတ်ပေးသော ဒုက္ခသည်အထောက်အထားကတ်များပေါ်တွင်သာ မူတည်နေကြသည်။
သို့သော် ထိုကတ်များကို အလုပ်အကိုင်၊ ဘဏ်ဝန်ဆောင်မှုများနှင့် တရားဝင်အတည်ပြုချက်များအတွက် အများအားဖြင့် လက်ခံခြင်း မရှိကြောင်း သိရသည်။
အလွတ်တန်းအလုပ်များနှင့် အလှည့်ကျအလွဲသုံးစားမှုများ
ထို့ကြောင့် ရိုဟင်ဂျာဒုက္ခသည်များအများစုသည် ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်သား၊ အမှိုက်သံတံစုဆောင်းခြင်းနှင့် လမ်းဘေးအရောင်းလုပ်ငန်းများကဲ့သို့ အလွတ်တန်းအလုပ်များပေါ်တွင်သာ မူတည်နေကြသည်။
သုတေသနပညာရှင်များက ယင်းကဲ့သို့ ဥပဒေရေးရာအကာအကွယ် မရှိခြင်းသည် ရိုဟင်ဂျာများကို လစာမပေးခြင်းနှင့် အလုပ်အကိုင် အလွဲသုံးစားမှုများအတွက် အန္တရာယ်ရှိစေကြောင်း သတိပေးကြသည်။
ဖမ်းဆီးခံရနိုင်သည့် ကြောက်ရွံ့မှု
စီးပွားရေးအခက်အခဲများအပြင် ရိုဟင်ဂျာများသည် ဖမ်းဆီးခံရခြင်း သို့မဟုတ် ပြန်လည်ထုတ်ပယ်ခံရနိုင်ခြင်းကို အမြဲတမ်း ကြောက်ရွံ့စွာ နေထိုင်နေကြရသည်။
လူ့အခွင့်အရေးအဖွဲ့အစည်းများက UN မှ ထုတ်ပေးထားသော ဒုက္ခသည်အထောက်အထားများ ရှိသော်လည်း အိန္ဒိယအာဏာပိုင်များက ဖမ်းဆီးထားသည့် ဖြစ်ရပ်များကို မှတ်တမ်းတင်ထားကြသည်။
ဒေသအဆင့် အဖြေမရသေးသော အကျပ်အတည်း
ကျွမ်းကျင်သူများက ယင်းအခြေအနေသည် ရိုဟင်ဂျာပြဿနာအပေါ် ဒေသအဆင့် မူဝါဒဆိုင်ရာ အဖြေမရှိသေးမှုကို ပြသနေကြောင်း ဆိုသည်။
၂၀၁၇ ခုနှစ် ရိုဟင်ဂျာများ ထွက်ပြေးခြင်း (2017 Rohingya Exodus) နောက်ပိုင်းတွင် ရိုဟင်ဂျာဒုက္ခသည် တစ်သန်းကျော်သည် တောင်အာရှနှင့် အရှေ့တောင်အာရှနိုင်ငံများတွင် ပျံ့နှံ့နေထိုင်နေကြပြီး အများစုမှာ ဘင်္ဂလားဒေ့ရှ်တွင် နေထိုင်နေကြသည်။
လူ့အခွင့်အရေးအဖွဲ့အစည်းများက မြန်မာနိုင်ငံတွင် ရိုဟင်ဂျာများအတွက် လုံခြုံပြီး ဂုဏ်သိက္ခာရှိသော ပြန်လည်နေထိုင်မှု အခြေအနေများ မဖန်တီးနိုင်သေးသရွေ့ ဒုက္ခသည်ပြဿနာသည် ဆက်လက်တည်ရှိနေမည်ဟု သတိပေးကြသည်။
၎င်းတို့က ဒေသတွင်းနိုင်ငံများ၊ အပြည်ပြည်ဆိုင်ရာအဖွဲ့အစည်းများနှင့် ကမ္ဘာ့အသိုင်းအဝိုင်းတို့သည် ရိုဟင်ဂျာဒုက္ခသည်များအတွက် ဥပဒေရေးရာအကာအကွယ်၊ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းအခွင့်အလမ်းများနှင့် မတရားဖမ်းဆီးမှုမှ ကာကွယ်ပေးမှုများ ပါဝင်သည့် ပိုမိုတည်ငြိမ်သော မူဝါဒများ ဖန်တီးရန် လိုအပ်ကြောင်း ပြောကြားကြသည်။
